Back on track...

8-12
Na drie dagen rust en intensieve fysio behandeling voelde mijn knie de zondag van vertrek beter aan als heel de maand ervoor. De keuze een fysio te bezoeken bleek de juiste, ik keek er vol vertrouwen naar uit weer verder te wandelen. Die zondag reden Chris en Odette mij naar het vervolg punt, een auto rit van wel 3 uur! Ik had besloten een dag langer voor de tocht uit te trekken en gewapend met een e-reader vol documentatie over knie renovatie & onderhoud trok ik de bergen in.

De tocht begon prachtig door een rivierbedding tussen 2 bergen in. Het geeft een ongeloofelijk bevrijdend gevoel om de bewoonde wereld achter je te laten en de bergen in te wandelen. Totaal aangewezen op jezelf, wetende dat je dagen onderweg zult zijn voor je er aan de andere kant weer uitwandeld, in theorie. Mijn knie houd het goed die dag. Regelmatig koelen met ijs was het advies van de fysio. Dat is natuurlijk niet echt een optie...dus waar ik normaal het ondiepste punt uitzoek om de rivier over te steken zocht ik nu steeds een punt waar het water tot net onder mijn middel kwam, om vervolgens 5 minuten te blijven staan, dit werkte prima! Een spannend momentje heb ik als ik met mijn wandelstok op een steen leun, hij schiet weg en een gigantisch rotsblok dat tot schouder hoogte komt rolt doodleuk een meter verder. Ik bedenk met dat die rots daar wellicht al een paar honderd jaar lag te wachten op dat moment. Ik denk ook aan murphy's law en het verhaal van de klimmer die zijn eigen arm moest amputeren met een zwitsers zakmes omdat hij klemzat tussen een rots. Ik besluit ter plekke mijn Spot, waarmee ik een noodsignaal kan afgeven, binnen handbereik te monteren op mijn harnas van mijn backpack...Eliminate what you can eliminate. De tocht naar de hut verloopt verder vlekkeloos, met een mooie klim naar 1000m als afsluiter.


9-12
De volgende dag stond er een saddle van 1500m op het programma. Op de top aangekomen komt er een Cessna Caravan caravan met toeristen langs gevlogen die op een scenic flight zijn. Ik zwaai naar ze en de piloot groet terug door met zijn vleugels heen en weer te kantelen, gaaf.



Na 5 uur klimmen en afdalen kom ik bij de Stone Hut aan. Mijn knie voelt zo goed dat ik besluit een uur pauze te nemen, om vervolgens door te lopen naar Royal hut. Een hut regelmatig bezocht door een jonge Prins Charles, vandaar de naam. Ik kon mij in eerste instantie niet voorstellen dat de prins hierheen zou wandelen, maar de route blijkt veel bewandeld door ruiters. De jacht troffeeen in en rondom de hut maken het plaatje compleet...het ventje kwam hier om op zijn paard hertjes dood te schieten. Bij aankomst in de hut vind ik een fles whiskey met een flinke bodem, waar ik erg van geniet die avond. 's Nachts word ik wakker gemaakt door een huilende prince Charles omdat hij in zijn bed heeft geplast, een grappig begin van een prachtige lucide droom waarin ik als een vogel over de bergen vlieg van deze omgeving...



10-12
Vandaag de grootste uitdaging, een tocht over een pass van 1950m hoog. Een ware beproeving voor mijn knie. De prachtige 3,5 uur durende klim verloopt zonder problemen en boven aangekomen geniet ik van de uitzichten, die ondanks het bewolkte weer niet mis zijn. Ik blijf niet te lang want het is hier steenkoud.



De afdaling is mooi maar erg lang. Daarnaast extra vermoeiend omdat er in de vallei geen track is, navigatie neemt veel tijd in beslag en het hoge gras is erg vermoeiend om doorheen te lopen. Na 6 uur kom ik aan bij de hut, wat een ranzig oud krot blijkt te zijn. Een overnachting hier is niet echt aanlokkelijk... Mijn knie voelt nog steeds erg goed en ik besluit mijn tocht te vervolgen, zodat ik die avond in Lake Tekapo zou kunnen overnachten, er vanuit gaande dat ik een lift zou vinden voor het stuk gravelweg vanaf het einde van de trail. Dit bleek een foute beslissing. Mijn knie probleem ontstaat na lange afdalingen, iets waar ik er net 4 uur van op had zitten. Een uur in de wandeling vanaf de hut begint de bekende pijn. Gelukkig heb ik uitzicht op de parkeerplaats bij de betreffende weg. Doormiddel van mijn stokken probeer ik mijn knie te ontzien. Zo'n 4 km verwijderd van de parkeerplaats zie ik dat er een auto staat geparkeerd. Ik besluit door te lopen tot bij de auto in de hoop dezelfde avond danwel de volgende morgen een lift te krijgen van de eigenaar. In dit verlaten gebied zou dat fantastisch zijn. Om bij de auto te komen moet ik door een mini vallei en een rivier. Als ik aan de andere kant naar boven klim zie ik dat er mensen bij de auto staan. Ik roep naar ze maar ze kunnen me niet horen, ik ben nog zeker 4-500 meter verwijderd. Ik versnel mijn pas en zo'n 200 meter van ze vandaan zie ik dat ze instappen. Lachend om het feit dat ik ze waarschijnlijk op een minuut misloop zet ik een sprint in. Gelukkig moest de auto mijn kant op draaien om op de weg te komen en zien ze me wild met mijn stokken zwaaien. Gelukkig stapt de eigenaar uit en zegt:"I thought I heard somebody, but my mother said that it would be a bird, as there is nobody out here. You need a ride, don't you?" Ik stap in bij deze Finse familie die een dagwandeling had gemaakt in het gebied.





Inmiddels ben ik in Lake Tekapo en heb ik een rustdag ingelast. Mijn knie voelt weer stukken beter na een goede nachtrust. Morgen ga ik verder naar Twizle, over een vlakke 60km lange route. Just keep on walking! (and resting!)


Bedankt voor alle support en motiverende woorden!

Tjalle