Arthurs pass - Lake Tekapo

Na een ontspannen week in Christchurch rond kerst hadden we gepland vrijdag de 30e verder te wandelen vanaf Arthurs pass. Een prachtige lange route van 10-12 dagen stond op het programma. Twee avonden voor vertrek mailt Kevin mij met het nieuws dat hij helaas moet stoppen vanwege zijn knie. Die gaf al langer problemen maar het lijkt onverstandig door te wandelen zoals het er nu naar uit ziet. Dat betekent voor mij alleen verder, een nieuwe uitdaging binnen een uitdaging die ik graag aan ga! Natuurlijk met gemixte gevoelens omdat het zuur is voor Kevin, maar in eerste instantie was mijn plan om alleen te wandelen, dus dat moet dan nu maar gebeuren.
Het alleen wandelen liet nog even op zich wachten omdat Sam, de zoon van Chris en Odette besloot 2 dagen mee te wandelen, tot de Rakaia River, een van de 2 grote obstakels op deze Te Araroa route.

30-12
Vanmorgen hebben we de bus naar Arthurs pass genomen die ons naar het begin van de route heeft gebracht. Helaas vergiste de bus chauffeur zich en dropte ons 4 km te ver en moesten we dus terug lopen over de weg. Het begin van deze route bracht ons over de Lagoon saddle, die door de regenval van afgelopen dagen was veranderd in een zompige modder baan. Daarnaast was het flink koud en na 3 uur wandelen was een break met warme soep nodig om de lol er in te houden. Dat deden we ook en na 45 minuten gingen we verder. Hier ging het mis. Tijdens het vervolgens van de klim schiet er een vlijmscherpe pijn in mijn linker knie. Natuurlijk heb je als je wandelt hier en daar pijntjes, maar dit voelde niet goed. Ik doe mijn pack af en probeer mijn knie warm te masseren. Daarna lijkt het een stuk beter te gaan al blijft het instabiel aanvoelen. Gelukkig kan ik wel gewoon verder lopen en vervolgen we onze weg. De 2 daagse wandeling met Sam was erg mooi ondanks het slechte weer van de eerste dag en ruim op tijd komen we bij ons afgesproken punt aan waar Chris en Odette Sam kwamen oppikken en mij voorbij de gevaren zone van de Rakaia rivier helpen dmv de auto.


31-12
Bepakt met eten en mijn 2e waterfles gevuld met wijn begin ik die avond aan de volgende etappe, die mij in 4 dagen naar de volgende rivier moet brengen waar ik wederom assistentie zou krijgen om omheen te rijden, in verband met het gevaar van een voet crossing. Helaas mag er hier het eerste stuk van de route niet gekampeerd worden omdat het land in prive beheer is. Dat betekent dus dat ik in de avond nog 4 uur moet wandelen naar de eerste hut. Ik besluit dat een nachtwandeling wel eens een mooie afsluiting kan zijn van het jaar en na een prachtige, maar gezien mijn knie zware klim, kom ik in het donker net voor 12:00 uur aan in een zogenaamde A-frame hut. Met een flesje wijn en een heerlijke maaltijd met verse groente vier ik samen met me, myself and I een memorabele oud & nieuw!

ehhh...natural high?


01-01
Ik besluit gezien mijn progressie van de dag ervoor en de toestand van mijn knie een halve rustdag in te lassen, ook omdat er de dag erna een flinke klim naar 1600m op het programma stond. Ik wandel na een ochtendje chillen in 1,5 uur naar de Comyns hut. Het is de eerste keer dat ik eens gewoon echt niks doe in de bergen en ik vermaak me prima met mijn ukulele, e-reader en 2e helft van het flesje wijn, wat een leven! Die nacht wordt ik opgeschrikt door een Kea (een soort reuze papegaai) die probeerd in te breken door aan de deurkruk te jengelen, smart ass!


02-01
De rust lijkt mijn knie goed te hebben gedaan, zonder pijn kan ik de Clent hills saddle beklimmen. Een prachtige wandeling door een gevarieerd terrein. Ik kruis de rivier wel een keer of 30! Heel bijzonder is dat ik in de laatste paar honderd meter in een soort micro klimaat terecht kom, ineens voelt het weer heel anders aan, veranderd de begroeing en vind ik een grasveldje met paardebloemen, iets wat je normaal alleen op lage hoogte vind in valleien, heel apart. Het uitzicht deze dag liegt er niet om en ik geniet erg van deze geslaagde mini missie binnen het grotere plaatje.





Na een korte pauze begin ik aan mijn afdaling die zonder problemen verloopt. Beneden aangekomen gaat het weer mis met mijn knie. Hier maak ik vervolgens een fout door door te lopen naar een volgende hut, omdat dat nu eenmaal zo in mijn hoofd zat. Ik had beter mijn tent op kunnen zetten of naar een dichtbij gelegen hut kunnen wandelen. Leuk detail aan deze Manuka hut is dat erg oude voorwerpen liggen. Het is gebruikelijk om kranten, tijdschriften en houdbaar eten achter te laten in hutten als je dat zelf niet meer nodig hebt. Ten eerste is het lichter voor jezelf en ten tweede kun je er iemand mee helpen die het wellicht goed kan gebruiken...Ik denk dat onderstaande foto voor zich spreekt....gewoon omdat het kan lees ik deze krant op het toilet. Ik vraag me gelukkig terwijl ik dit schrijf pas af hoeveel mensen dat al voor mij hebben gedaan...(check de datum!!!)

03-01
In de ochtend voelt mijn knie als herboren aan dus besluit verder te lopen. Halverwege was er stuk gravelweg, waar ik op een gegeven moment een busje langs de kant van de weg zag staan. Geen nummer platen of lampen en met de deur open. Toch wel nieuwsgierig werp ik een blik naar binnen en zie daar een bebloede man die verbaast opkijkt als hij mij daar ineens ziet. "Hey there, you want a cup of tea?" Ik weet niks anders te zeggen als graag en hij instrueerd me z'n thermos kan te pakken. De man stelt zich voor als Tony. "I have to pluck these when there warm, refererend aan de dode possums die hij achterin heeft liggen. Tony verteld me dat hij zo'n 50 possums per dag vangt en mijn nieuwsgierigheid leerd me dat ze zo'n 18-20 nz dollar per vacht opleveren. Nasty job but someone has got to do it....Nadat hij de laatste heeft geplukt duwd hij met zijn bebloede en behaarde vinger het "open" knopje op zijn thermos fles in en schenkt mij een thee in...het behaarde bloed wat net nog aan het knopje plakje drijft nu ergens in mijn thee...ik slik even, adem rustig uit en probeer dat beeld uit mijn hoofd te verbannen, om vervolgens gezellig met een wildvreemde een gezamelijke pauze te houden.
Na 20 km over voornamelijk vlak terrein speelt bij de eerste de beste heuvel mijn knie wederom op, ik besluit na lang wikken en wegen de laatste 10km van deze etappe te vergeten, de wandeling af te breken en de volgende ochtend via een 4wd track richting de weg te wandelen. Ik zou dan de volgende dag met Chris en Odette mee terug kunnen rijden naar Christchurch om eerste een fysio te spreken alvorens verdere plannen te maken. Op een perfect klein grasveldje zet ik mijn tent op...


04-01
Na een heerlijke nachtrust loop ik de volgende ochtend naar de weg waar Chris en Odette als het goed is langs zouden komen. Ik kook een maaltijd om de tijd te doden en kom er door middel van een explosie, gevolgt door een rond vliegende pan, achter waar mijn aansteker was...

7-01
Inmiddels ben ik bij een fysio geweest die mij twee dagen achter elkaar heeft behandelt. Het is een zogenaamde runners knee. Ik weet nu precies wat mijn probleem is en wat ik er aan kan doen. Ook omdat juist door nu veel rust in te lassen ik later meer moet gaan wandelen op een dag, iets wat met een overbelasting blessure niet slim lijkt, heb ik besloten om morgen al een nieuwe poging te wagen. Gewapend met op maat gemaakte zooltjes en een heel recover en onderhoudsprogramma moet dat goed komen!
(met dank aan mijn fantastische internationale medische team: Suyi, Ton en Remco)