Harper & Goats Pass

Na een uitgebreid 5-daags herstel programma in Kaikoura (eten-slapen-eten-slapen), zijn we Zondag de 18e vertrokken voor onze volgende etappe. Zoals de titel doet vermoeden hadden we weer een paar bergpassages voor de boeg. De harper pass track is een historische route die in de "gold rush" rond 1860 veel werd gebruikt door gelukszoekers. Daarvoor was het een route die de Maouris gebruikten om greenstone te verzamelen, een glazig gesteente wat gebruikt werd voor wapens en sieraden. Met rieten slippertjes aan hun voeten gingen deze mensen hier 20 dagen stenen verzamelen...
Zoals altijd na een periode van rust waren de eerste kilometers stroef maar daarna zat het tempo er al weer vlot in. Kleine tegenvaller was de "athletes footh" (zwemmer ecseem) die ondanks mijn medijnen als een soort explosie langs mijn benen omhoog schoot. Dit frustreerde me enigszins, want als ik dit niet onder controle krijg is doorlopen geen optie. Ik besluit dan ook onder het motto ik ben jong en sterk mijn medicinale dosis te verdubbelen, dit lijkt het gewenste effect te hebben en de wildgroei over mijn voeten en benen stagneerd.



De route gaat de eerste 2 dagen vooral lang rivierbedding en door het bos. De wandeling is prachtig en we genieten er erg van. We komen langs veel veegebieden waar de koeien soms wel stukken van 15-20km vallei voor zichzelf hebben. Natuurlijk kom je dan ook ergens een natuurlijke afscheiding of een hek tegen. Dit keer was het een hek onder stroom. Er hingen gele waarschuwings bordjes op, soms zelfs twee vlak naast elkaar, dat vond ik wat overdreven... Ik kon het niet laten er voorzichtig eentje af te nemen en de volgende dag op een andere plek weer op te hangen...

Het stuk na de pass lijkt hevig te zijn aangetast door een recente vloedgolf. Tracks zijn soms gewoon weggespoeld. We kunnen mooi zien hoe hard het water hier heeft gestroomd aan een rotsblok van ca 1,5 meter doorsnee wat doodleuk tussen twee bomen vast zit als een een stuk kip tussen twee chopsticks.

Helaas is Kevin zijn knie erg pijnlijk en de vraag is of we door kunnen gaan. Op twee derde van de route is er de optie het parcour te verlaten en liftend naar Arthurs pass te gaan, al zou dat natuurljk een teleurstelling zijn geweest...Gelukkig bleek dat niet nodig en konden we na 4 dagen Harper pass route beginnen aan de Goats track.



De Goats track is het hardloop gedeelte van de beroemde coats to coast ultra triatlon. Een soort ironman achtige race die zoals de titel doet vermoeden van de west naar oost kust loopt. Naast een fiets en kayak stuk zit er ook een mountain run in van 25 km over erg ruw terein. De snelste atleten doen dit stuk in 3 uur! Wij hadden er 2 dagen voor uitgetrokken, wat uiteindelijk ruim voldoende bleek. Na een uur wandelen schrik ik op door een hardloper die uit het niets opdook. "morning!" Hij stuift voor bij door van rots naar rots te springen. Na drie keer knipperen met onze ogen is hij uit het zicht verdwenen..."Did you see those legs?" vraagt Kevin me, waarna we in de lach schieten. De route is prachtig en erg avonturistisch, wat het ondanks de fysieke uitdaging uiteindelijk een makkelijke etappe maakt. 's avonds in de hut worden we vergezeld door nog 3 gezelschappen. Een erg gezellige avond en vol energie lopen we de volgende morgen richting Arthurs Pass, waar we de bus zouden nemen naar Christchurch.


Terwijl we zitten te genieten van een biertje in de cafe lounche begint de grond te trillen. het cafe ligt niet te ver weg van een spoorlijn en Kevin en ik vragen ons af of er een trein langskomt. Die vraag wordt snel weggenomen als de lampen aan het plafond heen en weer slingeren en de grond nog veel heftiger begint te trillen. We beseffen allebij dat het een aardbeving is en ik sta op om naar de deur te rennen. Dat moment lijkt het al weer af te nemen en ik loop richting de bar. Daar zie ik de 3 serveersters met grote ogen onder de deur posten staan. Ik vraag sarcastisch: "I dont think that was a train, was it?" Waarop ik als antwoord kreeg: "Hell no, that's a 5,9!" Later bleek ze er niet zo ver naast te zitten daar er een aardbeving van 5,8 was gemeten. Gelukkig bleek iedereen in Christchurch ok en bleef het bij wat lichte schade, in vergelijk tot de vorige aardbeving. De nacht en dagen erna voelen we flinke naschokken, tot wel 4 per uur. Grappig om te merken hoe snel dat wend. Het samenzijn met Chris en Odette was erg gezellig de dagen erna. Nu staat er een flinke tocht voor ons in de planning van 10 dagen, die vooral uitdagend is in de logistieke zin. Er zijn twee rivier crossings die niet te passeren zijn. De weg route's eromheen zijn beiden tegen de 100 km. Dat wordt dus liften, iets wat wel eens lastig kan gaan worden. We zullen het zien!





De foto hierboven is een voetafdruk van de inmiddels zeer zeldzame Kiwi, hoe cool!

Iedereen een fijne nieuwjaarswisseling gewenst en een top 2012!

Tjalle