Waiau Pass/St James Walkway

Nadat we vorige episode ons lijf flink hadden toegetakeld hebben we enkele dagen rust genomen in St. Arnaud, een klein plaatsje met niet meer dan een benzine station met een winkeltje en enkele lodges waar je kunt verblijven. Perfect dus, want wat wij vooral moeten doen als we rusten is chillen en goed eten. Dat kon daar prima in de Alpine Lodge, een mooie plek met een keuken waar we in konden koken. Na enkele dagen voelde we de energie terug vloeien in ons lijf en besloten we einde van dag 3 de eerste move te maken voor onze nieuwe tocht. Deze etappe had wederom een 2 dagen alpine stuk in het programma, gevolgd door een overwegend stuk vlak van 65 km, waar we 2 ook twee dagen voor hadden uitgetrokken. Timing en weervoorspellingen waren extra belangrijk deze tocht want naast de Alpine stukken waar je goed weer voor nodig hebt was vlak na de Travers Pass een kabel brug weggeslagen door een vloedgolf. Bij normaal waterpijl zou het echter geen probleem mogen zijn om hem over te steken, werd ons verzekerd door verschillende bronnen.
Vlak voor vertrek vernemen wij van de winkel eigenares dat er een tragish ongeval heeft plaatsgevonden bij de Hacket Hut op de route waar wij net vanaf kwamen. Een paar dagen nadat wij de 7 river crossings hebben gemaakt (zie foto vorige verhaal) is daar een jongen verdronken. Hij kwam in slecht weer te zitten en heeft geprobeerd via die route het gebied te verlaten, maar de rivier was te sterk gestegen. Op zulke momenten is het een moeilijke keus, blijf ik hier overnachten, alleen in de kou en nattigheid, of waag ik een poging over te steken. Helaas heeft hij zich hierin waarschijnlijk vergist. Onze gedachten gaan uit naar al zijn familie en vrienden. Voor ons nog eens een reminder hoe serieus deze tocht aan te pakken.


7-12, St Arnaud- Lake End 9km

Onze eerste dag was een korte van 3 uur naar Lake Head Hut om onze benen een beetje los te lopen. Dat was wel nodig want hoewel vlak en kort, ging het lopen stroef het eerste uur. ‘s Avonds besluiten we het vliegvissen nog een kans te geven. Ik had 2 hengels gekocht in Christchurch, zodat we onderweg wat forel zouden kunnen vangen, dacht ik. Dit beeld blijkt echter een beetje veromantiseerd te zijn in mijn hoofd. Een vis vangen met deze manier van vissen vergt nogal wat vaardigheid, die je jezelf niet zo makkelijk aanleerd. Het is zoals gitaar willen leren spelen zonder boek, leraar of uberhaubt idee hoe je zo’n ding moet stemmen. We jagen wederom enkele vissen weg en ik geef al snel de moed op. De hengel frustreerd me want tijdens het wandelen blijft hij regelmatig achter een tak hangen, wat erg vermoeiend is met een zware backpack. Bij thuiskomst in de hut treffen we een vriendelijke Fransman aan die met 3 forellen terug komt, voor hem en zijn vrienden. Ik vraag hem naar zijn vliegvis verleden. “My father learnt me how to do it. I would have caught some more if I knew you where here!” Ik besluit per direct het vliegvissen op te geven en volgende week het gewicht van de visuitrusting te vervangen voor 2 blikjes tonijn, aan te vullen bij iedere winkel op de route.


8-12, Lake Head – Upper Travers 18km

Wederom een erg moeizame dag voor mij. Mijn lijf is nog niet hersteld van de mishandeling in Richmond Range. Ik maak me zorgen om eventuele oververmoeidheid die op de loer ligt. Upper Travers hut maakt uiteindelijk veel goed, onze verblijfplaats die avond geeft een prachtig uitzicht over een vallei, check de foto hieronder... Morgen klimmen...


9-12, Travers Pass – Blue Lake Hut 12km

Wat doe ik hier in vredesnaam? De eerste keer dat deze gedachte op komt is als ik na de 2 uur durende klim over de Travers Pass urenlang verticaal afdaal richting de vallei. Van lopen is hier geen sprake, met een volle rugzak geeft iedere stap omlaag een grote impact op alle gewrichten in je lijf. Zeker omdat het terrein erg oneven is en er regelmatig stenen onder je wegschieten. Ik val in totaal zo’n drie keer, waarbij ik mijn ringvinger verstuik. Door de vermoeidheid hou ik geen balans. Ik besluit de dag quota even los te laten, neem een extra pauze en praat er even met Kevin over. Dat doet me goed. Daarna een harde reset en de I-pod op, een fantastische manier om je hoofd even ergens anders heen te verplaatsen en alle negatieviteit los te laten. We halen uiteindelijk zonder problemen de Blue Lake Hut na een heerlijke pasta als lunch. Morgen recht omhoog. De volgende ochtend ligt Bluelake er trouwens prachtig bij.


Hierboven de eerder genoemde brug die is weggespoeld, als stille getuige van het natuurgeweld dat hier heeft plaatsgevonden. Het bleek geen probleem te vormen.

10-12, Waiau Pass 1870m 12 km

Wat moet ik zeggen....
Super zwaar, super mooi. We hebben veel pauzes nodig, maar we gunnen onszelf die tijd. De klim over de pass wordt ingeleid door een 3 uur durende route langs het meer, veel klim en klauter werk met halverwege een heuze mini gletsjer.

Met vermoeide lijven, edoch frisse geesten slepen we ons vervolgens in 3 uur naar boven. De klim is zo stijl en het gravel achtige terein zo broos dat we soms drie stappen doen zonder 1cm op te schieten. De sfeer zit er echter goed in en op de top genieten we van een snack. De afdaling daarna bleek erg spectaculair, er lag nog vollop sneeuw en het was niet lang voordat we een soort van big foot skieend naar beneden suisden. Kevin brak daarbij een van zijn wandel stokken in een val, maar dat mocht de pret niet drukken! ‘s Avonds wildkamperen we in de vallei.


Deze avond krijgt een grappig staartje. Morgen staat er een lange dag van 35 km op het programma. We besluiten 6:00 op te staan. Half zeven ga ik in mijn tent liggen om wat te lezen voor het slapen. Ik ben echter zo moei dat ik als een blok in slaap val. Ik slaap de nacht in een stuk door en als ik wakker wordt kijk ik op mijn horloge, shit het is al bijna 9 uur, verslapen! Ik maak Kevin wakker om hem te vertellen dat we ons verslapen hebben en hij begint te lachen? Zelf vond ik het gezien de dagplanning niet echt grappig dus ik stel voor snel ontbijt te gaan maken. Nu wordt duidelijk waarom Kevin lachte, hij dacht dat ik een grapje maakte. Nadat hij me verteld dat het 9 uur in de avond is en niet zoals ik dacht in de ochtend, kan ik er zelf ook hartelijk om lachen. Wahahaha! Ik maak warme melk voor mezelf en geniet van deze bonus nacht die voor de tentdeur staat.


11-12, Waiau Pass - Boyle

Deze twee dagen leiden ons door een prachtige vallei vol grasland. We hadden nog 65 km voor de boeg om op tijd bij ons rendesvouz punt te komen waar wij met Edel, de vriendin van Kevin hadden afgesproken. Veel hard pacewerk dus. Kevin en ik werken als een team waarbij we elkaar aflossen als twee uit het wielren peloton ontsnapte fietsers. Af en toen verzinnen we er studio sport commentaar bij om onszelf te vermaken: “McNenerney taking the lead over Den Ouden, setting the pace once agian while they are going around the corner hitting the 30k mark, these riders are really pushing it hard today giving each other no choice then to go deep into their reserves, this is one tremendous performance ladies and gentlemen. What you see here is what this sport is all about”


‘s Avonds in de hut komen we een vriendelijk gezelschap van 7 tegen, ze zijn op een 5 daagse tocht met zijn allen. Ik gebruik voor de 2e avond op rij wat van de basic NLP en verkoop truukjes die ik vorige winter geleerd heb. De vorige avond leverde dat een lekker pasta met groenten op, toen wij een vriendelijke man uit Nelson in de hut aantroffen. We worden vandaag (wederom zonder het te vragen, knipoog) overladen met eten. We bedanken de lieve mensen hartelijk. Kevin probeerd niet te lachen omdat hij als enige in het gezelschap doorheeft wat er gebeurd. De volgende ochtend komt er nog meer bij (ze vonden het echt heel leuk om ons te helpen) en zo wordt de laatste dag er een van veel oats, muesli, koekjes, chocola, verse wortel soep en ga zo maar verder.
We halen de afgesproken tijd dan ook makkelijk en Edel komt 2 minuten nadat wij ariveren aanrijden. We besluiten naar Kaikoura te rijden, waar mijn collega Henk woont. We hebben rust nodig en iets meer dan een dag. Ook een goed moment om naar mijn voeten te laten kijken door een arts. Doordat ik 2 weken niet in de buurt ben geweest van een apotheek en daardoor geen zalf had, is het beetje voetschimmel wat ik had geexplodeerd. Ik heb een pillenkuur voorschreven gekregen en heb voor de zekerheid een vervolg kuur aangeschaft, om een eventuele nieuwe uitbraak te kunnen voorkomen. Inmiddels begint de motivatie om weer verder te lopen flink te stijgen. De komende tijd meer vlakke routes dus we verwachten veel km’s te gaan maken.



Fijne feestdagen iedereen!

Keep you posted!

Tjalle

Ps. Rechtsboven vind je de link naar ons Picasa foto album, daar vind je alle fotos van onze trip, enjoy.