Pelorus River naar Richmond Range

Toen ik mijn backpack had gekocht kwam ik er thuis achter dat er een naar mijn zin te kleine heupband op zat. Je moet weten dat zo'n pack is ontworpen om het grootste stuk van het gewicht op je heupen te dragen. Je klemt hem als ware om je middel met een soort spanband die de twee kanten van het heup stuk verbind. Je kunt je voorstellen dat als het heupstuk te klein is dat er voor zorgt dat die band in je buik duwd. Dat leek mij zeker gezien de afstand die we moesten gaan lopen, ruim 1300 km, geen pretje. Dus ik terug naar de winkel. De verkoper erkende het probleem. De maat M die ik eigenlijk wilde had hij niet, dus werd het een L. Deze sloot prachtig om mijn middel en er was nog zo'n 10 cm over voor de band bij elkaar kwam, perfect. Het enige was vertelde hij met een glimlach dat ik niet teveel mocht afvallen, want dan zouden de uiteinden van de banden elkaar gaan raken. Ik liet stoer mijn strakke buik zien en zei dat daar echt maar heel weinig vanaf kon en dat dat dus zeker geen probleem zou vormen. Inmiddels zijn er van die 10cm nog luttele over...

De 115 km lange route die op het programma stond staat bekent als een van de zwaarste van de Te Araroa. Eigenlijk is het een 3-5 daagse tramp gecombineerd met een 5-8 daagse Alpine route. Als je "rustig" aan zou doen zo'n 13 dagen dus. 13 dagen wandelen zou alleen gewicht technisch niet werken. Wij hadden de optie om hem als twee gedeeltes te lopen, alleen zou dat neer komen op een paar dagen lang logistieke onhandigheid, halverwege zijn er geen plaatsjes in de buurt en het zou betekenen dat we zo'n 30 km extra zouden moeten wandelen en dan ook nog maar hopen op een lift om onszelf van voedsel te voorzien. Dus werd de keuze gemaakt hem in 1 stuk te doen, met de pas erin...
Wat hier volgt is een dag tot dag verslag of notities van onze belevenissen van de laatste 10 dagen.

26-11
Afgelopen dagen waren top in Nelson, we zijn goed uitgerust en volgegeten. Bepakt en bezakt arriveren we na een uur in een koude airco bus bij Pelorus Bridge, waar de 10 km gravel weg begint die naar het begin van de Pelorus River Track leid. Onze packs zijn top zwaar want we hebben veel eten bij ons. Op het moment dat ik mijn pack omslinger schiet er een fikse pijnscheut in mijn bovenrug, ik probeer te wandelen maar 50 m later lig ik half verlamd naar lucht te happen in het gras. Over en sluiten dacht ik, weg reis, weg droom, iedere minime beweging doet mij direct weer op de grond ploffen. Ik moest denken aan mijn goede vriend Robert die een serieze dubbele hernia heeft gehad dit jaar...en de woorden van de artsen: Bewegen is het belangrijkste bij rug problemen. Nu was dit bij hem geen optie, maar ik besefte dat ik moest bewegen om de kramp eruit te krijgen. Ik heb me op mijn buik gerold en langzaam op handen en knieeen gekropen. Daarna voorzichtig opgestaan en een paar 100m gewandeld. Gelukkig hield de kramp op en reste er na een half uur alleen nog een doof gevoel van spierpijn. We besloten het te proberen en nadat Kevin wat van mijn gewicht uit mijn pack over had genomen zijn we gaan wandelen. Dat ging redelijk, maar toen er na 40 minuten een man en een vrouw in een auto naast ons kwamen rijden en vroegen of we dat hele stuk richting de track echt wilde lopen bedachten we ons geen twee keer en stapte bij hun in. Kevin en ik zijn hier om te trampen, stukken auto weg slaan we net zo lief over.
Het koppeltje stelde zich voor als Dennis en Sharon, twee prachtige mensen van begin 70. Ze zijn hier in '65 komen wonen en hebben toen een flink stuk land gekocht, helemaal in de middle of nowhere, notabene precies waar onze route begon. We bleken een klik te hebben en na de auto rit werden we uitgenodigd om bij hen te komen lunchen. Dennis liet het prachtige houten huis zien wat hij helemaal zelf heeft gebouwd van bomen die hij op zijn eigen stuk land heeft gekapt. Na een heerlijke lunch en interessante gesprekken nemen we afscheid. Het is de natuur en het avontuur wat de motivatie is om zoiets als deze tocht te ondernemen, het zijn dit soort ontmoetingen die je de energie geven het te doen.

Les: Stretchen/warming up, zeker na lang stil zitten in een koude bus. De rust heeft mijn rug goed gedaan en de eerste 15 km van de route naar Captains Creek Hut verlopen probleemloos, na 10 minuten kwamen we een groep jongens tegen die terug kwamen van een 2-daagse vistocht. Wat we toen niet wisten is dat dit de laatste mensen waren die we de komende 9 dagen zouden zien of spreken...
Terwijl ik 's avonds op mijn ukulele aan het spelen ben bij de rivier zie ik een pols dikke paling die komt kijken of er wat te halen valt op de plek waar ik de afwas heb gedaan. Snel ga ik naar Kevin die binnen no time een lijn met een haak en een stukje Salami klaar heeft. Een uur later zitten we aan een paling stoofpot... Hieronder een nachtfoto van paling 2 die de resten van paling 1 komt recyclen.

27-11
Super zware dag, vooral voor Kevin die een mentale dip heeft, hij twijfeld over de bergen die komen, aangezien dit stuk van de route al erg zwaar is. 15 km met 1-2 km/h door wat we toen dachten zwaar terein...

28-11
Yeah, goede energieke dag. Goede en snelle progressie. Slaap doet wonderen, Kevin heeft zich wonderbaarlijk herwonnen. Track is verdwenen op sommige stukken, hoe dieper we de wildernis in gaan hoe ruiger de route wordt. 15 km naar Hacket Hut, morgen Alpine....

29-11
Vandaag stonden er 2 etappes op het programma. Dit is het stuk van de route waar we de meeste vraagtekens bij hadden, omdat het bekent staat als een serieuze route voor de ervaren trampers. Afgelopen nacht heeft het flink geregend dus de schone rivier van de dagen ervoor was nu modderbruin, had ik gisteren avond mijn flessen maar met water gevuld. Ik improviseer een filter met mijn handdoek en na sterilisatie neem in de kleur en smaak voor lief, goed voor de weerstand. De eerste etappe begon met 6-7 uitdagende "river crossings" zoals ze in het vak jargon heten. Door de regenval was het waterniveau en snelheid flink gestegen. Kevin moest dus wel even over de drempel heen. Gelukkig had ik dit truukje met Chris geoefend een paar weken geleden, ik kon hem laten zien hoe het moest. Na de eerste met knikkende knietjes gemaakt te hebben, deed hij ze daarna met een grote glimlach op zijn gezicht. Daarna was het in miezerig weer 3,5 uur klimmen naar het begin van de alpine sectie. In de wolken op grotere hoogte krijgt het bos een mysterieuze uitstraling, de plantsoorten veranderen en de bebossing wordt dunnen. Het geweld van het weer op deze hoogte wordt duidelijk als we hele secties bos vinden die zijn omgewaaid als een stuk uit domino D-day. Het klimmen gaat goed, onze fitheid stijgt. Al snel bereiken we de bovengrens van de bebossing. Helaas nog geen uitzicht ivm met het weer, wat ook wel weer iets moois gaf om naar uit te kijken, we zouden nog genoeg dagen in deze bergen zijn...


30-11
Deze morgen stond ik vroeg op in de hoop met Lisa te kunnen bellen. Het weer was prachtig en het was adembenemend te zien waar we beland waren. Op mijn Crocks (ze zijn echt heel erg lichtgewicht, hoor) beklom ik het topje van de heuvel waar onze hut op stond. Boven de wolken de wolken belde ik met mijn hoofd in de wolken met Lisa, wat een lieve vrouw...

Deze dag stonden er twee grote etappes op het programma, 5 uur over een heuvel rug naar de andere kant van de vallei als aanloop naar nog eens 5 uur om twee 1800m+ toppen te beklimmen van Mount Rintoul. Dit is een van de hoogste stukken uit de hele route dus het was een dag om naar uit te kijken.

In ieder ons eigen tempo zijn we naar boven geklommen. De eerste piek was erg tricky en erg technisch in de laatste 30 m, met een voetbreedte langs de afgrond. Met mijn indoor klimervaring relatief makkelijk omdat ik wat dat betreft weet wat ik kan en vertrouwen heb in mijn balans. Respect hier voor Kevin die hier echt een grote mentale stap heeft gezet. De tweede piek was vooral buffelen, in zuurstof arme lucht voelen we ons 2 alpinisten, langzaam stap voor stap naar boven, ploeterend door de sneeuw, alleen was er dan geen sneeuw.
Boven aangekomen zijn de woorden van een uitgeputte Kevin: "The Thougest thing I ever did in my life". Het uitzicht liegt er niet om: 360 panorama, on top of the world, yeah!



Bizar detail aan deze dag is dat we een bosbrand uit zien breken 50-60km verder op...

1-12
Het lichaam is moe....
Helaas zitten we krap in lunch en snacks en dus zijn we op rantsoen. We eten naast ontbijt en avondeten al een paar dagen 2 crackers pindakaas en een halve cup a soup voor de hele dag...Dit is gezien de activiteit niet genoeg. We vallen allebij flink af en vooral in mijn geval is dat mentaal erg zwaar gezien mijn start BMI....Helaas hebben we geen keus als we hier vandaan willen komen zonder helicopter...We hebben een grote inschattings fout gemaakt wat dat betreft. Ik droom iedere nacht over eten, vooral zoetigheden.
Verder vandaag een makkelijke dag, met de ipod op gaat het verstand op nul en lopen we de 9 uur durende route in 7 uur. 15:00 uur in de hut, rusten en ukulele. Hieronder het moment waar we onze laatste cracker pindakaas verslinden met nog 2,5 dag bergen voor de boeg...

2-12/3-12
Dit was zeker het zwaarste stuk van de route. Veel van de route markering, is overgroeid, weggespoeld in een vloedgolf of ontbreekt simpelweg. Veel van deze stukken route wordt maar door een handvol mensen gelopen ieder jaar...We moeten regelmatig terug lopen of met de gps aan dwars door stukken bos.
We hebben een plan gemaakt om de 3 dagen wandelen in 2 te doen, zodat we precies uitkomen kwa voedsel. Het is onze enige optie om hier uit te komen. Zonder eten je eindbestemming bereiken is eigenlijk totaal not done in dit wereldje. Je hebt geen back up mocht je in slecht weer terecht komen of geblesseerd raken. Gelukkig was van beide geen spraken en hebben we na twee dagen tot het naadje te gaan de laatste hut bereikt. Dat naadje blijkt dan echt totaal ergens anders te liggen dan dat je altijd dacht. De euforie was groot en het feit dat we zonder avond eten naar bed moesten, de volgende dag zonder ontbijt nog 20km road walk te gaan hadden kon ons niet deren. Voor zowel Kevin als mij was dit een onvergetelijke ervaring, het heeft ons dichter bij elkaar en onszelf gebracht. We werken fantastisch samen!

4-12/5-12
Sinterklaas! Ook hier in St. Arnaud, we hebben ons op een kamer getrakteerd en hebben ons helemaal rond gegeten. Inmiddels zijn we van taart/chocola/worst/pizza/koekjes overgegaan op verse groenten. Onze lijven sterken aan en begint de zin te groeien om verder te gaan. Dit maal met voldoende voedsel! Nu eerst nog even FLINK chillen :o)



Bedankt voor alle support, we keep you updated!