On the road, ehh, trail!

Het wandelen is begonnen en hoe! Zondagmorgen heeft Edel ons naar Picton gebracht in het noorden van het eiland. Hier is een watertaxi service die ons naar het begin van onze route heeft gebracht. Te Araroa maakt gebruik van diverse bekende en minder bekende tramping routes van Nieuw Zeeland. Zo begint ons verhaal op de bekende Queens Charlotte track. We miste 's morgens net aan de vroege boot. De watertaxi medewerkster wilde ons vervolgens wel naar de route brengen maar niet het begin, omdat we dan niet voor het donker bij een campsite zouden zijn. Deze tocht beginnen met een stuk afsnijden was absoluut geen optie dus na lang aandringen werden we toch naar de juiste plek gebracht. De 2 uur durende tocht over het water was erg indrukwekkend in alle opzichten... dicht begroeide bergen rijzen uit het water...hier moesten wij straks doorheen onze weg terug vinden.

Na aankomst op de pier en een foto begonnen we dan eindelijk aan onze tocht. Kevin stampte de eerste berg op alsof er geen morgen was en ik kon alleen maar glimlachen om zijn overmoed. Het was dan ook niet lang voor ik voorop liep en het ritme aangaf. Die eerste dag was prachtig en zwaar, er gaat van alles door je hoofd als je na een paar uur de eerste vermoeidheid en spierpijn voelt opkomen. Natuurlijk weet je van te voren dat je gaat afzien en je conditie vanzelf toeneemt, maar in het moment zelf voelt dat anders. We besloten ons niet teveel uit te sloven en na 5 uur wandelen de eerste de beste camping onze tent op te zetten. We hadden van de schipper al gehoord dat er een storm op komst was, ergens in de komende 24 uur...dat hebben we geweten, onze eerste nacht kamperen was aardig hardcore met windstoten tot over de 100km/h, wel direct een goede test voor ons materiaal wat het goed heeft uitgehouden. Anyway, in de regen hebben we ontbeten en de volgende morgen onze spullen gepakt. In de bergen kan het weer erg lokaal zijn en dat pakte voor ons goed uit. Gelukkig lieten we het slechte weer al snel achter ons.


Na een langzame natte start hebben we rond een uur of 5 's middags na veel klimmen en dalen onze volgende campsite 16 km verderop bereikt...Na een korte thee en snack (brintha!!)sessie keken Kevin en ik elkaar aan, de volgende camping was 10 km verderop..zouden we...?

Natuurlijk! Na nog 2,5 uur stampen waren we er, en zo konden we onze eerste 25+ aftikken op dag 2, yeah!


Dag 3 was er een om nooit te vergeten, we beginnen mentaal te wennen aan het lopen na 25km wandelen waren we voor 7 uur 's avonds in onze achtertuin aan het zwemmen in zee.
Een erg succesvolle eerste tramp dus. De teller staat op 70 km. Er komt nu een +-10 daagse tocht (!) aan met eerst een 3 daagse rivier wandeling en een 6 daags Alpine stuk. Hier hadden wij rust en gedroogd voedsel voor nodig, vandaar dat we nu in Nelson zijn om te ontspannen en het een en het ander voor te bereiden. Ook schaven we nog zo'n 2-3 kilo van onze bagage af door overbodige/dubbele spullen naar Christchurch te sturen. De sfeer zit er erg goed in, de benen beginnen te herstellen en de weersvoorspellingen zijn goed.


Keep em comming!

Ready to go!

Inmiddels zijn wij beiden in Nieuw Zeeland, zo goed als klaar voor het grote avontuur. Afgelopen week heb ik al mijn material bij elkaar gekocht uit de diverse winkels hier. Dat was nog een heel avontuur, Christchurch is aardig “busted up” door de 2 grote aardbevingen die er afgelopen jaar zijn geweest. Veel van de winkels zijn verplaats naar tijdelijke onderkomens elders. Het centrum is nog steeds een gigantische ravage en is grotendeels afgesloten. Door de hekken heen kun je kijken naar wat nog het meest lijkt op een oorlogsgebied.
Veel winkels, kantoorpanden en woningen zijn achter gelaten met alle spullen er nog in, te gevaarlijk om nog te betreden. Een van de woningen kon ik van een afstandje zo naar binnen kijken doordat de gevel was ingestort, alles stond er nog in! Wel erg mooi om te zien hoe creatief mensen met dit soort problemen om gaan. Zo zijn er verschillende ondernemers die hun koffie tentje of broodjes zaak vanuit caravans runnen, zeer succesvol. Ook mooi en design award waardig vond ik het in notime uit zeecontainers opgebouwde winkelcentrum.
Anyway, mijn uitrusting is zo goed als compleet en afgelopen weekend heb ik samen met mijn Nieuw Zeelandse vriend Chris (de vader van Tom voor de gene die hem kende) een 2 daagse test tramp gemaakt. Chris vond dat het een uitdaging moest zijn met uitdagend terein, volle bepakking en het liefst veel nattigheid. Natuurlijk hoefde we maar beperkt eten mee te brengen en om dat te compenseren vond Chris dat ik 2 liter extra water mee moest sjouwen, de hufter! Maar natuurlijk luisterde ik naar hem want Chris is mijn grote mentor en inspiratie op dit gebied.Zaterdagochtend zijn we vertrokken richting de bergen hier achter Christchurch. In regenachtig weer hebben we een prachtige tocht van 5 uur gemaakt, waarbij we een rivier de bergen in volgden. Mijn ervaring met indoor klimmen kwam goed van pas want door het hoge water moesten we over heel wat rotsen klimmen, waar je normaal door de rivierbedding zou kunnen lopen. Voor we begonnen had ik nog de illusie mijn schoenen droog te kunnen houden, maar het was niet lang tot ik tot mijn middel in het water stond...
Heel handig, high tech waterdichte goretex schoenen.... Er waren een paar spannende river crossings, goed om te oefenen met een ervaren iemand die het even voor doet. De vallei waar te route ons naar toe bracht was prachtig. Chris heeft me geleerd hoe je met vochtig hout toch een goed fikkie kunt maken. Er was een hut maar ik heb lekker in mijn tent geslapen. Trampen is een prima manier om van een jetlag af te komen heb ik gemerkt, slapen gaat goed als je moe bent :o) Na ontbijt hebben we een kleine wandeling gemaakt en na lunch de tocht terug gemaakt. Een erg geslaagde trip die goed was voor mijn vertrouwen in de tocht die me staat te wachten!
Meer!

Let's do it!

Hier is hij dan, het lang verwachte weblog over mijn 2011 reis ter voet door Nieuw Zeeland. Ik zal komende periode weinig gelegenheid hebben online te gaan en om dan toch iedereen op de hoogte te houden is dit de manier.

Een kleine introductie voor de gene die nog niet op de hoogte is van mijn plan. Een paar jaar geleden ben ik samen met Leonie na een fietstocht door een stuk van Asie in Nieuw Zeeland terecht gekomen. Het idee was om hier ook rond te gaan fietsen. We kwamen er echter al snel achter dat dit land niet zozeer geschikt (leuk) is om doorheen te fietsen, de echte pracht ligt ver van alle wegen vandaan. “Tramping” zoals ze hier meerdaagse bergwandelingen noemen is niet voor niks een erg populaire weekend besteding van veel mensen hier. Na een paar prachtige tramps besloot ik dat ik op een dag terug zou komen om mij puur en alleen op het wandelen te richten.

Dit idee heb ik nooit echt losgelaten en toen ik afgelopen zomer als verse vrijgezel bedacht wat ik deze winter eens voor avontuurlijks zou kunnen gaan doen kwam het al snel weer boven drijven. Hoe mooi zou het zijn om heel het zuidereiland te doorkruisen? Als een soort Frodo van 1,90m met volle bepakking dwars door het berglandschap, van noord naar zuid, door verschillende wandelroutes aan elkaar te knopen. Daarna komt natuurlijk de vraag of dit wel echt realiseerbaar is op een verantwoorde manier. Na wat internet rerearch bleek er een door vrijwilligers in kaart gebrachte route te bestaan. Een soort pieterpad van 3000 km, van het topje van het noordereiland naar het puntje van het zuidereiland. Hiervan zou ik dan mooi het zuiderlijke stuk kunnen pakken...

Zo’n tocht is niet geheel zonder risico's. De route loopt door zeer afgelegen gebieden en sommige stukken ben je tot 5-6 dagen wandelen verwijderd van andere mensen. De vraag was dan ook of ik dit alleen zou kunnen of willen. Die vraag werd snel weggenomen toen ik op een avond aan een kampvuur mijn Ierse vriend en college Kevin vertelde over mijn idee. Het enige wat hij zei was: “Wow, what an amazing idea!” Na een kleine 5 minuten stilte was het volgende wat hij zei: “Would you mind if I come with you?” Natuurlijk zou ik dat niet minden! Natuurlijk eerst zien dan geloven maar toen ik hem er een paar dagen later aan herinnerde en vroeg of hij serieus was zei hij met onvervalst Iers accent: “Hell yeah, let’s do it!”

So let's do it! Just keep on walking...